Γιατί ο Χάρων φιλοξενεί μερικά από τα μακρύτερα φαράγγια στο ηλιακό σύστημα

0
997

Ένας από τους δορυφόρους του Πλούτωνα, ο Χάρων, ίσως μεγάλωσε σε επιφάνεια όταν πάγωσε ο υπόγειος ωκεανός που διέθετε κάποτε.

Στη θεωρία αυτή κατέληξαν επιστήμονες της NASA παρατηρώντας τις εικόνες που έστειλε από τον μακρινό διαστημικό βράχο η μη επανδρωμένη αποστολή New Horizons, η οποία πρόσφατα διέσχισε το σύστημα του Πλούτωνα.

Οι σχισμές στην επιφάνεια του Χάροντα σχηματίστηκαν κατά την πρώιμη γεωλογική φάση του δορυφόρου όταν στο υπέδαφός του πιθανότατα υπήρχε νερό σε υγρή μορφή χάρη στη θερμότητα που εξέπεμπαν ραδιενεργά στοιχεία, αλλά και οι ίδιες οι γεωλογικές διεργασίες.

Εάν ο Χάρων ήταν αρκετά θερμός για να επιτρέψει την τήξη του νερού στο υπέδαφος τότε θα μπορούσε να φιλοξενεί και έναν κρυφό ωκεανό. Όμως καθώς ο διαστημικός βράχος ψυχόταν, ο ωκεανός πάγωσε και διεστάλη.

Έτσι σχηματίστηκαν τα χάσματα στην επιφάνειά του, ορισμένα εκ των οποίων έχουν βάθος πάνω από 6,5 χιλιόμετρα, τέσσερεις φορές μεγαλύτερο από αυτό του Γκραν Κάνυον.

Στη φωτογραφία βλέπετε το Χάσμα της Γαλήνης (Serenity Chasma), το οποίο αποτελεί μέρος μια ζώνης που κυκλώνει τον ισημερινό του Χάροντα. Το συνολικό σύστημα «φαραγγιών» εκτείνεται σε μήκος 1.800 χιλιομέτρων, ένα από τα πιο εκτεταμένα στο ηλιακό μας σύστημα.

Οι μετρήσεις σε αυτό το σημείο οδήγησαν τους επιστήμονες στη θεωρία περί υγρού νερού που πάγωσε σχηματίζοντας τις σχισμές στο έδαφος με τη διαστολή του.

Οι επιστήμονες κάνουν λόγο για ένα «γεωλογικό ντόμινο» με έντονη κρυοηφαιστειακή δραστηριότητα. Δηλαδή στην επιφάνεια του δορυφόρου άνοιξαν ρωγμές από τις οποίες άρχισε να ρέει υδάτινη λάβα. Για αυτό και κάποιες περιοχές του δορυφόρου είναι απρόσμενα λείες και μοιάζουν πολύ πρόσφατες.

econews

Σχόλια