Αγάπη μου συρρίκνωσα τις ΑΠΕ

0
595

Πραγματικά εντυπωσιακή και ενθαρρυντική είδηση.

Το εντυπωσιακό, όμως δεν κρύβεται στους αριθμούς, αλλά στη λέξη «βιομηχανία».

Οι ΗΠΑ όπως και πολλές άλλες χώρες παράγουν/κατασκευάζουν τον κύριο εξοπλισμό ή/και τα επιμέρους συστήματα που συγκροτούν μια μονάδα εκμετάλλευσης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά).

Έτσι το κέρδος είναι πολλαπλό για την οικονομία και την κοινωνία.

Κάποιος θα ισχυριστεί ότι χώρες σαν τις ΗΠΑ έχουν βιομηχανική υποδομή αιώνων και τους είναι εύκολο να προσαρμοστούν και να ανταποκριθούν στις ανάγκες βιομηχανοποίησης μιας νέας τεχνολογίας.

Σωστά.

Μόνο που οι απαιτήσεις δημιουργίας βιομηχανίας ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ή/και υποσυστημάτων τους, είναι συγκριτικά λιγότερες από πολλούς άλλους κλάδους και επομένως προσφέρονται και σε χώρες που δεν έχουν βιομηχανική υποδομή, καλή ώρα όπως η καταταλαιπωρημένη δικά μας και θεωρητικά θα έπρεπε να  αναζητούν μια ευκαιρία να μπουν στο βιομηχανικό παιχνίδι (H Kiira Motors Corporation, η πρώτη αφρικανική αυτοκινητοβιομηχανία με έδρα την πρωτεύουσα της Ουγκάντα, Καμπάλα, παρουσίασε το Kayoola, ένα πρωτότυπο λεωφορείο 35 θέσεων το οποίο λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια.)[iii]

Ή ικανή και αναγκαία συνθήκη για την δημιουργία μιας οποιασδήποτε βιομηχανίας είναι η ύπαρξη αγοράς εσωτερικού ή/και εξωτερικού που θα απορροφήσει το παραγόμενο προϊόν ώστε η άσκηση να είναι οικονομικά ωφέλιμη και να επιβιώσει/αναπτυχθεί .

Για να γίνει αυτό υπάρχουν κάποιες ελάχιστες απαιτήσεις οι οποίες πρέπει να ικανοποιούνται κατά προτίμηση από γηγενείς πηγές.

Η τεχνογνωσία σε θέματα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας είναι μια σημαντική απαίτηση για τη λύση αυτής της εξίσωσης. Τα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα ξεχειλίζουν από γνώσεις ιδέες και λύσεις. Δεν υπάρχει μεγάλη διεθνής ερευνητική προσπάθεια στην οποία να μην καταγράφεται θετική ελληνική παρουσία. Από πτερύγια ανεμογεννητριών μέχρι παραγωγή υδρογόνου και ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Η επιστήμη ήταν και είναι παρούσα.

Επενδυτικό και χρηματοδοτικό ενδιαφέρον είναι γνωστό πως υπήρξε και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό αν κρίνει κανείς από το ενδιαφέρον για ανάπτυξη έργων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.

Η επιχειρηματικότητα είναι μια άλλη σημαντική προϋπόθεση για την υλοποίηση βιομηχανικού προγράμματος και πρωτοβουλίες υπήρξαν και στην αιολικά και στα φωτοβολταϊκά. Πρωτοβουλίες, όμως, που απέτυχαν γιατί απουσίαζε το κυρίαρχο συστατικό της συνταγής: η πολιτική βούληση.

Από το 1982 που εγκαταστάθηκε το πρώτο αιολικό πάρκο της Ευρώπης στην Κύθνο και μαζί και ένα από τα μεγαλύτερα Φωτοβολταϊκά πάρκα της εποχής του (100kw), επίσης στην Κύθνο, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80 ήμασταν στην πρωτοπορία της ανάπτυξης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.

Δυστυχώς όχι λόγω μακροχρόνιου ενεργειακού και στη συνέχεια πολιτικού σχεδιασμού, αλλά καθαρά συγκυριακά.

Δεδομένης της έλλειψης θεσμών και μακροχρόνιου σχεδιασμού στη χώρα μας, οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά. Άνθρωποι όπως ο Γιάννης Χατζηβασιλειάδης, η Ρέα Τασίου, ο Σάκης Πεπονής, ο Δημήτρης Λάλας, οι οποίοι μας έβαλαν στο χάρτη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας τη δεκαετία του ’80.

Από τότε κάνουμε βήματα σημειωτόν και φυσικά οι άλλοι μας προσπερνάνε.

Δεν έλειψαν οι άνθρωποι. Το αντίθετο μάλιστα. Απλά η έλλειψη πολιτικής βούλησης ήταν ανίκητη.

Καμιά από όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν τα τελευταία 30 χρόνια δεν αντιλήφθηκε το διακύβευμα. Υπάρχουν φυσικά εξαιρέσεις, που απλά επιβεβαίωναν τι θα μπορούσε να είχε γίνει, αν υπήρχε δομημένος και θεσμοθετημένος σχεδιασμός και υποστήριξη στις ανεξάντλητες εγχώριες πηγές ενέργειας.

Δυστυχώς η σημερινή κυβέρνηση δεν ανήκει σε αυτές τις εξαιρέσεις. Φυσικά δεν φταίει για τα λάθη του παρελθόντος και την κατάσταση που βρίσκεται ο κλάδος σήμερα, αλλά δεν κάνει απολύτως τίποτε για να αποτελματωθεί η κατάσταση.

Θα ήταν αστείο, αν δεν είναι τόσο τραγικές οι συνέπειες του: σε μια εποχή που σαν χώρα πεθαίνουμε για οικονομική ανάπτυξη, η κυβέρνηση κλείνει την πόρτα σε μια δυνατότητα εγχώριας ανάπτυξης, που θα βοηθούσε καθοριστικά τη χώρα στη δύσκολη αυτή περίοδο.

Συνεπώς είναι φυσικό πως παραμένουμε ουραγοί ενώ θα μπορούσαμε να πρωταγωνιστούμε προς όφελος της εθνικής οικονομίας και ότι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνία.

Θα κλείσω με αριθμούς όπως άρχισα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση Αιολικής Ενέργειας ανακοίνωσε τη στατιστική των εγκαταστάσεων για το 2015[iv].

Δείτε τα στοιχεία Ελλάδος και Τουρκίας:

  Εγκαταστάσεις 2014 Σύνολο Εγκαταστάσεις 2015 Σύνολο
Ελλάδα 113,9 1.979,9 172,2 2.151,7
Τουρκία 804,0 3.738,0 956,0 4.694,0

 

Το 2015, μέσα σε ένα χρόνο, εγκαταστάθηκε στην Τουρκία περίπου το 45% όσων εγκαταστήσαμε στην Ελλάδα από το 1982 έως σήμερα, δηλαδή σε 34 χρόνια!

Το 2006 στην Ελλάδα υπήρχαν περίπου 750 MW και στην Τουρκία ούτε 50MW!

Το 2011 μας «έπιασαν» στα 1.350MW και από τότε βλέπουμε τη σκόνη τους.

Παρόμοια ιστορία και με την Πορτογαλία, μόνο που εκεί η ανατροπή σειράς έγινε το 2004, τότε που σηκώσαμε το «τιμημένο» στη Λισσαβώνα. Σήμερα η Πορτογαλία έχει εγκατεστημένα πάνω από 5.000MW αιολικών.

Η εντυπωσιακή ανάπτυξη στην Τουρκία δεν στηρίζεται σε υποχρεωτικές κοινοτικές οδηγίες, ούτε σε επιδοτήσεις, αλλά στο μαγικό συστατικό της συνταγής της επιτυχίας: πολιτική βούληση.

Με τέτοιο μέγεθος ετήσιας ανάπτυξης η Τουρκία έχει τον απαιτούμενο όγκο πωλήσεων και προσελκύει επενδυτές και κυρίως κατασκευαστές, που δημιουργούν μονάδες κατασκευής υποσυστημάτων των ανεμογεννητριών (πχ πτερύγια) και αυτό όπως όλοι γνωρίζουμε, συνεπάγεται περισσότερες θέσεις εργασίας και ανάπτυξη της εθνικής της οικονομίας, προς όφελος της κοινωνίας. Το άπιαστο δικό μας όνειρο.

Το οποίο μάλλον σε εφιάλτη εξελίσσεται και χωρίς αφύπνιση.

Άκουσα πρόσφατα ότι η κυβέρνηση υπολογίζει πως μέχρι το 2020 θα ενταχθούν επιπλέον 2,5 GW νέων έργων ΑΠΕ.

Μα, σύμφωνα με τον οδικό χάρτη για τις Α.Π.Ε. για το 2020[v] που αποτελεί δέσμευση της χώρας προς την ΕΕ σύμφωνα με την κοινοτική οδηγία  2009/28/ΕΚ, η χώρα θα πρέπει να εγκαταστήσει μέχρι το 2020 συνολικά 13.300 MW Α.Π.Ε., εκ των οποίων 7.500 αιολικά, 3.000 υδροηλεκτρικά, και 2.500 ηλιακά.

Σήμερα έχουμε συνολικά 5.400 MW εκ των οποίων μόλις 2.150 MW αιολικά.

Υπολειπόμαστε δηλαδή του συνολικού στόχου κατά σχεδόν 8.000 MW και του αιολικού κατά 4.350 MW.

Ακόμη κι αν υπολογιστεί η μείωση της κατανάλωσης λόγω της κρίσης, πως βγαίνει η αριθμητική των  2,5 GW νέων έργων Α.Π.Ε. μέχρι το 2020;

Κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με:

  • μείωση του στόχου του οδικού χάρτη για το 2020 κατά 45%
  • μείωση του στόχου των αιολικών κατά 40% στην καλύτερη περίπτωση γιατί οποιοδήποτε μέρος των 2,5 GW δοθεί σε άλλη τεχνολογία θα είναι εις βάρος των αιολικών.

Πέρα από τις λεπτομέρειες και την ενδοσκόπηση στην οποία αναγκαστικά οδηγούμαστε, σημασία έχει η μεγάλη εικόνα.

Στην ιστορική συμφωνία του Παρισιού στη Διάσκεψη για το Κλίμα  (COP21) την οποία υποστήριξαν σχεδόν 200 χώρες, συνομολογείται ότι η αντιμετώπιση του μεγαλύτερου κινδύνου που απειλεί την ανθρωπότητα, της κλιματικής αλλαγής, περνάει μέσα από την άμεση ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Επομένως η επόμενη μέρα απαιτεί τη μεγαλύτερη δυνατή ανάπτυξη Α.Π.Ε. από όλες τις χώρες. Και αυτό γίνεται.

Εμείς, για μια ακόμη φορά, πρωτοτυπούμε και διαλέγουμε συρρίκνωση των Α.Π.Ε.

[i] http://www.thesolarfoundation.org/national/

[ii] «…»By the end of 2015, it employed a whopping 208,859 solar workers – more than tripling the 67,929 employed in coal-mining, and eclipsing the 187,200 employed in oil and gas extraction for the very first time.»

[iii] http://www.tribune.gr/technology/news/article/211485/to-proto-ilektrokinito-iliako-leoforio-made-in-africa.html

[iv] http://www.ewea.org/fileadmin/files/library/publications/statistics/EWEA-Annual-Statistics-2015.pdf

[v] http://www.ypeka.gr/LinkClick.aspx?fileticket=vBWJVY3FdTk%3D&

*(Ο Γιάννης Τσιπουρίδης είναι πρόεδρος της Ελληνικής Επιστημονικής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας).

Σχόλια