Για πού το “βαλε το New Horizons;

0
163

Αφού διέσχισε το σύστημα του Πλούτωνα και συνέλεξε πολύτιμα δεδομένα για τον μακρινό πλανήτη-νάνο και τους δορυφόρους του, η μη επανδρωμένη αποστολή New Horizons της NASA συνεχίζει το ταξίδι στις εσχατιές του ηλιακούς μας συστήματος.

Επόμενος προορισμός είναι η παγωμένη Ζώνη του Κάιπερ, όπου το New Horizons θα προσεγγίσει έναν παγωμένο βράχο με διάμετρο από 25 ως 45 χιλιόμετρα.

Πρόκειται για το διαστημικό σώμα 2014 MU69 το οποίο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον διότι δεν αντανακλά σχεδόν καθόλου το ηλιακό φως και η φωτεινότητα του είναι 200 εκατομμύρια φορές μικρότερη από αυτή που μπορεί να γίνει αντιληπτή από το ανθρώπινο μάτι. Για αυτό χρειάστηκαν δύο εβδομάδες επισταμένης παρατήρησης του από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble ώστε οι επιστήμονες να συγκεντρώσουν όλα εκείνα τα δεδομένα που απαιτούνταν για να αποφασίσουν αν είναι ένας καλός «στόχος» εξερεύνησης.

Το New Horizons αναμένεται να φτάσει στο 2014 MU69 την Πρωτοχρονιά του 2019 και τα μέλη της αποστολής του New Horizons ευελπιστούν ότι η μελέτη της επιφάνειας του θα αποκαλύψει άγνωστα και πολύτιμα δεδομένα για τα συστατικά από τα οποία αποτελούνται τα αντικείμενα της ζώνης Κάιπερ.

Οι πηγές ενέργειας του New Horizons υπολογίζεται ότι θα το κρατήσουν ζωντανό μέχρι το 2030 οπότε αν δεν υπάρξει κάποιο απρόοπτο θα αναλάβει και άλλες αποστολές.

—Σημαντικές ανακαλύψεις

Παρόλο που θα χρειασθούν 16 μήνες ακόμη ώστε να στείλει στη Γη όλες τις μετρήσεις και εικόνες που συνέλεξε, τα δεδομένα που έχουν φτάσει ήδη στα χέρια των επιστημόνων αρκούν για να χαρακτηρίσουν την αποστολή κάτι παραπάνω από επιτυχημένη.

Ενδεικτικές είναι οι δηλώσεις στο σάιτ Phys.org του Μάικλ Σάμερς, καθηγητή πλανητικών επιστημών στο αμερικανικό πανεπιστήμιο και μέλους της επιστημονικής ομάδας της αποστολής, ο οποίος αναφέρει πως τα έως σήμερα επιτεύγματα του διαστημόπλοιου έχουν ξεπεράσει όλες τις προσδοκίες.

«Οι πληροφορίες που έχουμε λάβει μέχρι σήμερα από το New Horizons μάς έχουν αποκαλύψει μια εντελώς καινούρια εικόνα για την ιστορία του Πλούτωνα, την εξέλιξή του, και τον τρόπο που επιδρά η ατμόσφαιρα με την επιφάνειά του», σημειώνει ο επιστήμονας.

«Οι εικόνες του Πλούτωνα και τον δορυφόρο του Χάροντα επιφύλασσαν εντυπωσιακές εκπλήξεις. Το πιο σημαντικό είναι πως μας έθεσαν νέα ερωτηματικά για τον τρόπο που εξελίσσονται τα μικρά σώματα στο εξώτερο ηλιακό σύστημα».

Όπως εκτιμούν οι επιστήμονες, οι παγωμένοι πλανήτες-νάνοι όπως ο Πλούτωνας είναι «απολιθώματα» του λιακού συστήματος, ηλικίας πάνω από τεσσάρων δισεκατομμυρίων ετών. Επειδή έπαιξαν βασικό ρόλο στη δημιουργία των πλανητών του εξώτερου ηλιακού συστήματος, μπορούν να αποκαλύψουν άγνωστες έως σήμερα λεπτομέρειες αυτής της διαδικασίας.

Μία από τις πιο αινιγματικές ανακαλύψεις του New Horizons στον Πλούτωνα ήταν η παρουσία αέριου αζώτου, το οποίο εντοπίζεται σε μεγάλες ποσότητες τόσο στην επιφάνεια όσο και στην ατμόσφαιρα του πλανήτη-νάνου. Λόγω της μικρής μάζας του Πλούτωνα, κάθε ώρα θα πρέπει χιλιάδες τόνου αζώτου να διαφεύγουν από την ατμόσφαιρά του στο διάστημα. Επομένως από πού προέρχονται αυτά τα αποθέματα του αερίου;

«Πρόκειται για ένα σημαντικό ερώτημα που ήδη μας απασχολεί στην επιστημονική ομάδα της αποστολής», επισημαίνει ο Σάμερς. Σύμφωνα με τον Άλαν Στερν, επίσης πλανητικό επιστήμονα και επικεφαλής της ομάδας, το πιο πιθανό σενάριο είναι πως το άζωτο που χάνεται αναπληρώνεται από το υπέδαφος, το οποίο ενδεχομένως αναδύεται μέσα από «κρυοηφαίστεια» ή πίδακες.

Στην πραγματικότητα, ο εντοπισμός του αζώτου συγκαταλέγεται σε μία σειρά από πληροφορίες από το New Horizons, οι οποίες είναι τόσο σημαντικές που οι επιστήμονες δεν μπορούν να επιλέξουν ποιο είναι το πιο σημαντικό εύρημα.

«Είναι αδύνατον να επιλέξω μόνο μία ανακάλυψη. Σίγουρα πάντως από τις βασικότερες είναι ο τεράστιος παγετώνας που εντοπίσθηκε στον ισημερινό του Πλούτωνα, και ο οποίος πιθανότατα αποτελείται από παγωμένο άζωτο, μεθάνιο και άλλες χημικές ενώσεις», σημειώνει ο Σάμερς.

Για τον επιστήμονα, μία ακόμη έκπληξη που επιφύλασσε το διαστημόπλοιο ήταν ότι στο ανάγλυφο τόσο του Πλούτωνα όσο και του Χάροντα σπανίζουν οι κρατήρες από συγκρούσεις αστεροειδών. Κάτι που σημαίνει πως η επιφάνεια του νάνου-πλανήτη και του δορυφόρου του εξομαλύνθηκαν σχετικά πρόσφατα από κάποια γεωλογική διεργασία.

Σχόλια