Οικοστέγες-8 pandespani edition: για φρέσκα υλικά στην κουζίνα (photo-gallery)

0
65

Περιβάλλον- Ενέργεια- Οικολογία

Ο Andrew Clements είναι ο πιο Έλληνας Ουαλός που έχω γνωρίσει.

Όχι γιατί ζει πάνω από 10 χρόνια στην Ελλάδα, μιλάει ελληνικά, θεωρεί αυτόν τον τόπο σπουδαίο –και πια δικό του- και επαινεί σχεδόν κάθε τι ελληνικό, αλλά γιατί έχει αναπτύξει έναν μοναδικό τρόπο να αντιλαμβάνεται, να κατανοεί και να αφομοιώνει τον ελληνικό τρόπο αντιμετώπισης, αναποδογυρίζοντας τις γηγενείς παραξενιές και τις αργόστροφες κινήσεις του συστήματος χωρίς γκρίνια και παράπονα, με επιμονή και χιούμορ.

Ο Andrew πέτυχε να δημιουργήσει έργο με αμιγώς ελληνικό υλικό, κρατώντας ταυτόχρονα αλώβητη την αισιοδοξία του και από τις ζόρικες εμπειρίες μόνο τα θετικά.

Αν μου πείτε ότι αυτά μετά από 15 χρόνια είναι λίγα και αυτονόητα, τα βρίσκει κανείς μπροστά του κάθε μέρα, λυπάμαι αλλά δεν θα πειστώ.

Στο σπίτι του Greekadman, συντρώγοντας ένα βράδυ έμαθα ότι ο Andrew έχει αναπτύξει το σύστημα Οικοστέγες (OS), (πολύ περισσότερα μπορείτε να δείτε στο www.oikosteges.gr) που είναι κινητό, συναρμολογούμενο, αυξομειώνεται και επεκτείνεται, καλύπτει τις στέγες-ταράτσες με ελληνικά ανθεκτικά φυτά που δεν απαιτούν συντήρηση, τις πρασινίζει και ταυτόχρονα προσφέρει εξαιρετική μόνωση, που το καλοκαίρι κατεβάζει τη θερμοκρασία 8-10 βαθμούς C.

Eντυπωσιακό; Σ’ εμένα τουλάχιστον, έτσι φάνηκε.

Πριν φτάσουμε στην ιδέα που έχει σχέση με το pandespani και την μαγειρική, είναι ενδιαφέρον να αναφερθούν ορισμένα στοιχεία που αφορούν το σύστημα Οικοστέγες και την ελληνικότατη ιστορία του, όπως τα έμαθα από πρώτο χέρι.

Όλο το εγχείρημα αξιοποιεί το ελληνικό οικοσύστημα, από το κόνσεπτ μέχρι το τελευταίο φυτό, «γιατί το ελληνικό οικοσύστημα είναι το πιο ανθεκτικό και πλούσιο της Ευρώπης, με εξαιρετικές αντοχές στο κρύο (που φτάνουν τους -25 βαθμούς C) αλλά και στη ζέστη, αν σκεφτούμε τις πιο υψηλές θερμοκρασίες στη Ν. Κρήτη», μου εξηγεί ο Andrew Clemens.

Kαι διευκρινίζει: «Από τα 3.000 ενδογενή φυτικά είδη που συνεισφέρουν στην βιοποικιλότητα της Ευρώπης, τα 1000 προέρχονται από την Ελλάδα (ενώ είναι 14 από τη Βρετανία, 20 από τη Γερμανία, 200 από την Ισπανία και 300 απ΄ την Ιταλία), ήτοι το 1/3 του συνόλου και εξ αυτού τα 300 είναι από την Κρήτη, η οποία από μόνη της προσφέρει κατά 10% στην βιοποικιλότητα της Ευρώπης.

Το οικοσύστημα της Ελλάδας είναι το πιο πλούσιο επειδή το έδαφος είναι ηφαιστειογενές και σεισμογενές και το υπέδαφος πλουσιότερο σε ιχνοστοιχεία και μέταλλα».

Καθώς η αφήγηση τρέχει και διαθέτει πάθος και ενθουσιασμό, που εξηγεί την επιμονή και το πείσμα, μαθαίνω πως όλα ξεκίνησαν, επειδή ο Andrew ήθελε κανονική πράσινη στέγη, όχι ταράτσα, για ένα μικρό εξοχικό στην Πελοπόννησο και κανένας δεν μπορούσε να την κάνει.

Έτσι αποφάσισε να βρει ο ίδιος την άκρη, πράγμα που όπως αποδείχθηκε δεν ήταν τόσο απλό, μια και για πολλούς λόγους έχουν αποτύχει στην Ελλάδα όλα τα αντίστοιχα συστήματα, συμπεριλαμβανομένου του γερμανικού με σούπερ προδιαγραφές.

Χρειάστηκαν 11 χρόνια έρευνας και εξέλιξης, πειραμάτων, αφοσίωσης, παρατηρητικότητας και εμπνεύσεων.

Αποτυχίες και βήματα εμπρός και πίσω, άπειρες “κλινικές δοκιμές”, πολλές ειδικότητες και βιομιμητική (Biomimicry), σχεδιασμός και έλεγχος διαφορετικών συνθέσεων και αποτελεσμάτων.

“Ο μόνος τρόπος να πετύχει το σχέδιο αυτό στην Ελλάδα είναι να αντιγράψεις το ελληνικό οικοσύστημα, να το δεις πως λειτουργεί ακριβώς σε διαφορετικά μέρη. Από διάφορους τόπους -την Αίγινα, το Νευροκόπι, το Λυκαβηττό– κόπηκαν 30 κομμάτια εδάφους, ολόκληρα και μελετήθηκαν.

Βιολόγοι και άλλες ειδικότητες εντός και εκτός χώρας εργάστηκαν για να συνδράμουν στη βελτίωση και την ολοκλήρωση του συστήματος» υπογραμμίζει ο μεγαλωμένος στα pits του Sirverstone Αndrew Clements, φανερά περήφανος για το αποτέλεσμα σήμερα, το οποίο είναι:

− ασφαλές και ελαφρύ για στατικούς λόγους – είναι μόνο 50 κιλά/τμ.

− στεγανό – μια δύσκολη παράμετρος λόγω του υπερβολικού ελληνικού ήλιου, που καταστρέφει την στεγανοποίηση

− ανθεκτικό στον αέρα (με εδαφοκάλυψη) για να μένουν τα πάντα στη θέση τους όταν π.χ. έχουμε μελτέμια 8-9 μποφόρ

− με λύση για την βροχόπτωση και σύστημα αποστράγγισης και αποθήκευσης του νερού για να χρησιμοποιείται εκ νέου και να μην χρειάζεται πότισμα

και το σημαντικότερο: με φυτά ανθεκτικά, που επιβιώνουν στις δικές μας κλιματολογικές συνθήκες και δεν χρειάζονται συντήρηση.

Για την ιστορία, η πρώτη εφαρμογή του συστήματος OS (από το ΟikoSteges) έγινε στο δημαρχείο της Ελευσίνας και η δεύτερη και πλέον γνωστή, στο κτίριο του υπουργείο οικονομικών.

Και κάπως έτσι προέκυψε η ιδέα να αξιοποιηθεί το ανθεκτικό αυτό ευέλικτο σύστημα και στην κουζίνα με την pandespani edition ΟS8.

Mε φυτά που χρησιμοποιούνται στην μαγειρική και είναι εξαιρετικά βολικό να τα έχεις δίπλα σου, φρέσκα ανά πάσα στιγμή, χωρίς όμως να χρειάζεται να ασχολείσαι κάθε μέρα με το πότισμά τους και άλλα θέματα, όπως σκάλισμα, ζιζάνια, γλάστρες που πέφτουν απ’ τον αέρα αλλά και γάτες που εμπνέονται για να τα ποτίσουν με τον δικό τους φυσικό τρόπο, όταν είναι στο χώμα.

Αμ’ έπος αμ’ έργον και πριν λίγο καιρό βάλαμε 4 κομμάτια (50×50 εκατ. το καθένα) στο μεγάλο παράθυρο της κουζίνας, για να το δούμε από κοντά πως είναι, πως εξελίσσονται και μεγαλώνουν τα φυτά, αν έχει θέματα προς επίλυση και τί είδους, πόσο βολικό είναι στην καθημερινή πρακτική και οτιδήποτε άλλο προκύψει, μια και τόχουμε το μικρόβιο να ξεψαχνίζουμε τα ζητήματα με τα οποία καταπιανόμαστε.

Τα τετράγωνα είναι κολλητά το ένα δίπλα στο άλλο και κάθονται στο τσιμέντο. Έχουν χρώμα γκρι που είναι ουδέτερο τώρα που φαίνεται (μετά θα καλυφθεί απ’ τα φυτά) και υφή τσόχας και δείχνουν όλα μαζί ένα ενιαίο σύνολο.

Το περιεχόμενό τους είναι αρωματικά –μέντα, ρίγανη, μελισσόχορτο, μαϊντανός, μαντζουράνα, δενδρολίβανο- αλλά και φράουλες, μαζί με ένα φυτό επικάλυψης που βγάζει ένα μικρούτσικο πορτοκαλί λουλούδι, ώστε αργότερα τα γκρι τετράγωνα να είναι πράσινα και ανθισμένα.

Ομολογουμένως, ελάχιστα έκτοτε έχω ασχοληθεί μαζί τους, πέραν τού να τα κοιτάζω και να κόβω κλωναράκια από κάτι που χρειάζομαι στην κουζίνα.

Τα φυτά δείχνουν μια χαρά ακμαία καθώς ξεπερνούν το σοκ της μεταφύτευσης και περιμένω τα μικρότερα να πάρουν τα πάνω τους, τώρα που ο καιρός φτιάχνει.

Ο αξιότιμος γάτος μας κοιτάζει κι εκείνος, δεν έχει σκαλίσει τίποτα, γιατί δεν μπορεί, παρότι πολύ θα το ήθελε.

Σκέφτομαι πως αν όλα αυτά ήταν σε γλάστρες, με εξαίρεση τη ρίγανη, θα έπρεπε τα περισσότερα να ποτίζονταν σχεδόν κάθε μέρα και -το πιο δύσκολο μέσα σ΄ όλα- να θυμάμαι να το κάνω.

Πρέπει να σημειώσω επίσης, πως το σύστημα είναι εξαιρετικά καθαρό, μια και δεν υπάρχει χώμα που με τον αέρα να φεύγει και να γεμίζει το χώρο τριγύρω, κάτι που προσμετράω στα συν.

****οι φωτο είναι απο το Pandespani

Πηγή pandespani

econews

 

Σχόλια