Λούτσοι στο φούρνο, αισθητική της λεπτής γεύσης και άλλες θεωρίες

0
205

Περιβάλλον Ενέργεια Οικολογία:

Οι λούτσοι έχουν πιo προκλητική όψη κι απ’ τ’ όνομά τους.

Είναι η μεσογειακή παραλλαγή του φημισμένου μπαρακούντα των τροπικών, αλλά δεν φτάνουν στα μεγέθη του, παρόλο που βρίσκει κανείς λούτσους στην αγορά σε μήκoς μέτρου και βάλε.

Ψάρι επιθετικό και άγριο, θηρευτής της σαρδέλας, της ζαργάνας και της γόπας κατά κύριο λόγο, είναι εξαιρετικά δυνατό και η απόλαυση του ψαρά της συρτής.

Όταν τσιμπήσει λούτσος στη συρτή, το τράβηγμά του σε κάνει να νιώσεις ένα τσικ πιο κοντά σου τις περιγραφές του Έρνεστ Χέμινγουεϊ στην προσπάθεια να τιθασεύσει έναν ξιφιό…

Οι λούτσοι έχουν καταταγεί στη γενική κατηγορία των «δεύτερων ψαριών» παρότι έχουν εξαιρετικά καθαρό λευκό κρέας με απαλή γεύση.

Πιστεύω ότι ο εγκλωβισμός τους στην αφάνεια της μεσαίας τάξης οφείλεται ιστορικά σε επικοινωνιακής φύσης αιτίες (επικοινωνιολόγος είμαι… τέτοιες εξηγήσεις μπορώ να δίνω), έχω αναπτύξει μάλιστα και σχετική θεωρία, που θα ήθελα να μοιραστώ αποκλειστικά μαζί σας πριν την δημοσιεύσω σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά: Η “περί Λούτσων” θεωρία μου, βασίζεται στην απλή παρατήρηση ότι όταν οι νοικοκυρές πηγαίνανε στον ψαρά της γειτονιάς τους, δυσκολεύονταν να του πουν «βρε Παναγιώτη, βάλε μου δυο λούτσους, σε παρακαλώ» ή «μήπως έχεις κανέναν πιο μεγάλο λούτσο;» κ.λπ…

Έγκριτοι κοινωνιολόγοι και γλωσσολόγοι νομίζω θα συμφωνούσαν μαζί μου, πως μια τέτοια στοιχομυθία θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις “να γίνει θέμα” στην γειτονιά, ειδικά αν ο ψαράς ήταν νέος και ωραίος.

Αυτό το μικρό επικοινωνιακό ντεφό λοιπόν, δημιούργησε κατά την ως άνω διαμορφούμενη θεωρία μου, χαμηλότερη ζήτηση απ’ την προσφορά, ρίχνοντας την τιμή του ψαριού προκειμένου η τιμή της κάθε νοικοκυράς να μείνει αλώβητη.

Έτσι, για λόγους παρεξήγησης, ένα ψάρι με μεγάλες προοπτικές υποβιβάστηκε και κατέληξε αδίκως στη «δευτεράντζα».

Το πρόβλημα του άστοχου branding, που λέμε και στην επικοινωνία, κατάπιε και τον λούτσο, ο οποίος θα μπορούσε να είχε κάνει μεγάλη καριέρα σε κουζίνες και σαλόνια με την έτερη ονομασία του ως «σφύραινα», που όπως και να το κάνουμε φέρνει σε πιο “νομπιλιτέ”… βάζεις μια σφύραινα πιο έυκολα στο στόμα σου!

Αλλά ας αφήσουμε την θεωρία -όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι- και ας ξαναγυρίσουμε στη πράξη…

Πέρα απ’ την υπέροχη λεπτή γεύση του,  ο λούτσος είναι αισθητικά ένα απ’ τα πιο όμορφα ψάρια σε σχήμα και χρώμα (ιδιαίτερα εμπνευστικός για έναν ερασιτέχνη φωτογράφο και μάγειρα, μεταξύ άλλων).

Αυτή ήταν και η έμπνευση για μια πρωτότυπη συνταγή ala pandespani, που αφενός αναδεικνύει την γευστική του απαλότητα και αφετέρου δημιουργεί ένα πιάτο με ξεχωριστή αισθητική.

Ο συνδυασμός δε με την εξαιρετική ευκολία στην παρασκευή και το χαμηλό κόστος (1 κιλό λούτσοι κοστίζουν λιγότερο από 10 ευρώ) κάνουν την πρόταση πολύ ενδιαφέρουσα για ένα απλό και ελαφρύ gourmet δείπνο με φίλους.

Προσέξτε μόνο λίγο τα κοκκαλάκια στην κοιλιά του ψαριού που είναι κάπως ύπουλα… το υπόλοιπο σώμα καθαρίζεται σχετικά εύκολα.

Υλικά (για 4 άτομα)

1 κιλό λούτσους καθαρισμένους από έντερα και βράγχεια (δεν χρειάζονται ξελέπισμα) και πλυμένους
100 ml. λευκό κρασί
1 κρεμμύδι κομμένο σε ροδέλες (από Αύγουστο ως Σεπτέμβρη προτιμήστε το ζακυνθινό που είναι «το απόλυτο κρεμμύδι», εκτός εποχής βάλτε κανονικό, άσπρο)
2 καρότα κομμένα σε φέτες κατά μήκος
½ πράσινη και ½ κόκκινη πιπεριά κομμένες σε ροδέλες
¼ φινόκιο σε ροδέλες (προαιρετικά)
3 σκελίδες σκόρδο, καθαρισμένες και κομμένες σε φετάκια
6 κλωνάρια σέλινο ψιλοκομμένα
5-6 κόκκοι πιπέρι
10 ml. ελαιόλαδο
1 φύλλο δάφνη
αλάτι, πιπέρι

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 200 βαθμούς C.

Σημείωση: Μια και δεν θα χρειαστεί επέμβαση απ’ τη στιγμή που το σκεύος μπαίνει στο φούρνο, η διάταξη των σχημάτων των υλικών αξίζει να γίνει με κέφι και “αρχές αισθητικής”. Το αισθητικό μέρος ενισχύει και ολοκληρώνει την απόλαυση του πιάτου.

Πηγή pandespani

Σχόλια