Υπόγειο «νεκροταφείο» τοξικών ρύπων στο Λαύριο

0
128

Περιβάλλον- Ενέργεια- Οικολογία.

Εγκαινιάστηκε το υπόγειο «νεκροταφείο» τοξικών ρύπων στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία».

Πρόκειται για τον πρώτο ασφαλή Χώρο Υγειονομικής Ταφής Ρυπασμένων Εδαφών (ΧΥΤΡΕ), που αποκτάει η χώρα, 50 μέτρα κάτω από τη γη, σε μια προσπάθεια που γίνεται για να περιοριστούν οι υψηλές συγκεντρώσεις τοξικών ρύπων, κατάλοιπα της βαριάς βιομηχανικής δραστηριότητας των μεταλλείων που λειτουργούσαν στην περιοχή του Λαυρίου.

Το έργο κόστισε 3,5 εκατ. ευρώ και χρηματοδοτήθηκε από το Γ΄ΚΠΣ.

Οι μακροχρόνιες δραστηριότητες της πρώην Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου, άφησαν ένα σοβαρό περιβαλλοντικό πρόβλημα.

Ο περίφημος «δράκος» όπως χαρακτηριστικά τόνισε στα εγκαίνια του ΧΥΤΡΕ, ο αναπληρωτής καθηγητής στης Σχολής Μηχανικών Μεταλλείων και Μεταλλουργών του ΕΜΠ και μέλος της επιστημονικής επιτροπής παρακολούθησης του έργου, Δημήτρης Καλιαμπάκος.

Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε ο κ. Καλιαμπάκος, το 1985, το 92,6% των παιδιών που φοιτούσαν σε σχολείο απόστασης μικρότερης των 500 μέτρων από τη βιομηχανική μονάδα, είχαν επίπεδο μολύβδου στο αίμα τους άνω των 20mg/dl.

Το 1987, το 90% των παιδιών που κατοικούσαν στην πόλη του Λαυρίου είχε περισσότερο από 10 mg/dl μολύβδου στο αίμα τους.

Το 1991, η ποσότητα απέκκρισης αρσενικού στα ούρα παιδιών και ενηλίκων που διέμεναν στο Λαύριο, ήταν περίπου διπλάσια αυτών που διέμεναν στον Ασπρόπυργο.

Το 1997, η μέση τιμή του PbB (πολυβρωμιούχο διφαινύλιο) των παιδιών του Λαυρίου ήταν 19mg/dl, ενώ της Ελευσίνας 7,4mg/dl.

«Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο δράκος είναι παρών και ότι η φωλιά του δράκου ήταν το Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου», κατέληξε ο καθηγητής.

Ο «δράκος»  ετοιμάζεται να κοιμηθεί 50 μέτρα κάτω από τη γη, σε έναν χώρο τη μελέτη του οποίου, εκπόνησε το Εργαστήριο Μεταλλευτικής Τεχνολογίας και Περιβαλλοντικής Μεταλλευτικής του ΕΜΠ, στο πλαίσιο του προγράμματος «Εξυγίανση Εδαφών και Συμπληρωματικά Έργα στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου».

Ο κ. Καλιαμπάκος εξήγησε ότι η εξυγίανση περιλαμβάνει δύο λύσεις.

Πρώτα να συγκεντρωθούν σε συγκεκριμένο σκαμμένο και στεγανοποιημένο χώρο (ΧΥΤΡΕ), εντός του Τεχνολογικού Πάρκου, όλα τα ρυπασμένα εδάφη.

Εκεί, με την τεχνολογία του «ξηρού τάφου» και καινοτόμα υλικά, τα τοξικά απορρίμματα θα παγιδεύονται και το νερό της βροχής δεν θα μπορεί να τα παρασύρει στον υδροφόρο ορίζοντα και επομένως να μολύνουν το περιβάλλον.

Η δεύτερη λύση ήταν η δημιουργία ενός ακόμη υπόγειου χώρου, χωρητικότητας 5,5 χιλιάδων τόνων, όπου θα συγκεντρωθούν τα απόβλητα που απαιτούν συγκεκριμένες συνθήκες φύλαξης.

Οι λύσεις αφορούν μόνο τα απόβλητα που βρίσκονται στο Τεχνολογικό Πάρκο.

«Στην καρδιά της ρύπανσης φτιάξαμε τον ΧΥΤΡΕ», τόνισε ο καθηγητής.

Επίσης, έγινε αναφορά στο τοξικό Κτίριο του Κονοφάγου , το οποίο βρίσκεται στις εγκαταστάσεις της πρώην Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου.

Σήμερα είναι ένα από τα πιο ρυπασμένα κτίρια στη περιοχή, με δεκάδες τόνους τοξικής σκόνης στο εσωτερικό του.

Σχόλια