Ανακόλουθο και επικίνδυνο για την ανάπτυξη της χώρας το σχέδιο νόμου για τον αιγιαλό και την παραλία.

0
4
Νομοθεσία περιβάλλοντος

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΕΕ. Ανακόλουθο ως προς τις ίδιες τις αρχές που υποτίθεται ότι θέτει, επικίνδυνο για τους στόχους (φανερούς και μη) που υποτίθεται ότι επιδιώκει να υπηρετήσει, είναι στο σύνολό του είναι το σχέδιο νόμου για τον «αιγιαλό και παραλία» που δόθηκε στη δημοσιότητα από το υπουργείο Οικονομίας
Είναι ενδεικτικό ότι ενώ στο άρθρο 2, παράγραφος 1, ορίζεται ότι «ο αιγιαλός, η παραλία, η όχθη και η παρόχθια ζώνη είναι πράγματα κοινόχρηστα και ανήκουν κατά κυριότητα στη Δημόσιο, το οποίο τα προστατεύει και τα διαχειρίζεται σύμφωνα με τις αρχές της αειφορίας και του χωροταξικού σχεδιασμού», στην αμέσως επόμενη παράγραφο, οι συντάκτες του σ/ν φροντίζουν να αναιρέσουν όλα αυτά υπογραμμίζοντας ότι «η ελεύθερη και ακώλυτη αμφίδρομη επικοινωνία της ξηράς με τη θάλασσα ή τον ποταμό ή τη λίμνη» μπορεί να πάψει να ισχύει «…για κοινωφελείς, περιβαλλοντικούς, πολιτιστικούς σκοπούς και για την εξυπηρέτηση δραστηριοτήτων, τις οποίες προβλέπει ο νόμος» !
Και επειδή ο «νόμος», σε όλα τα επόμενα άρθρα του, προβλέπει ότι «η παραχώρηση δύναται να γίνει και απευθείας με ή χωρίς αντάλλαγμα» δια πάσα χρήση (στην κυριολεξία τίποτα δεν αφήνει χωρίς να προβλέπει παραχώρηση και παρόλα αυτά, για καλό και για κακό, προσθέτει και την έκφραση «για την εξυπηρέτηση …αναπτύξεως της εθνικής οικονομίας» !!!), ξεχώντας την αρχή της αειοφορίας και του χωροταξικού σχεδιασμού, είναι ξεκάθαρο ότι αποβλέπει σε μια γενικευμένη υποθήκευση του φυσικού και οικολογικού παράκτιου αποθέματος της χώρας, το οποίο αποτελεί – κατά κοινή αντίληψη και παραδοχή – το συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας μας, για την ανάπτυξη π.χ. ενός βιώσιμου τουρισμού.

Με την κατάργηση, μάλιστα της έως και σήμερα προβλεπόμενης παραλιακής ζώνης των 50 μέτρων και του καθορισμού στο εξής – και κατά το δοκούν – νέας ζώνης, ακόμη και με πρωτοβουλία των κατά τόπους υπηρεσιών ή και με πρωτοβουλία των ιδιωτών, καθίσταται φανερό ότι βρισκόμαστε ενώπιον σοβαρών κινδύνων αλλοίωσης της φυσικής μορφολογίας των ακτών, για την εξυπηρέτηση παντός είδους συμφερόντων.

Χαρακτηριστικές, εν προκειμένω, είναι οι φωτογραφικές διατάξεις που αναφέρονται σε περιοχές «φιλέτα» των Δωδεκανήσων (κυρίως της Ρόδου), όπου η παραλιακή ζώνη «καρατομείται» και περιορίζεται σε πλάτος 12 μέτρων, ενώ η υπόλοιπη έκταση της παραλίας «καταγράφεται σαν δημόσιο κτήμα, το οποίο ανήκει στην ιδιωτική περιουσία του δημοσίου» και άρα …δύναται να παραχωρηθεί απ’ ευθείας με ή χωρίς αντάλλαγμα !!!

Είναι προφανές – και μόνο με αυτές τις ενδεικτικές αναφορές – ότι το σχέδιο νόμου ούτε εκσυγχρονίζει το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο, ούτε διασφαλίζει την άσκηση πραγματικά αναπτυξιακών δραστηριοτήτων στια παραθαλάσσιες εκτάσεις. Σε μια τέτοια περίπτωση όφειλε να επιβάλλει αυστηρούς κανόνες προστασίας των ακτών που αποτελούν ιδιαίτερα ευπαθή οικοσυστήματα του φυσικού περιβάλλοντος.
Το κείμενο – το οποίο χαρακτηρίζεται από κατά συρροή ανακολουθίες – δεν μπορεί να έχει συνταχθεί από υπηρεσιακούς παράγοντες που ως έργο τους έχουν τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος.

Εξυπηρετεί συγκεκριμένα και χρονίζοντα αιτήματα συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων, επιβραβεύει – και αυτό – όσους κατά το παρελθόν προχώρησαν σε καταλήψεις δημόσιας γης και εξασφαλίζει ελευθερία «κινήσεων» για ανεξέλεκτη παραχώρηση κάθε παραλιακής έκτασης, εφόσον τεθεί ως αίτημα από επίδοξους επενδυτές, ανεξαρτήτου έκτασης και σημασίας για την εθνική οικονομία και το δημόσιο συμφέρον επένδυσης.

Με αυτά τα δεδομένα, ακόμη και θετικές θετικές διατάξεις, όπως αυτές που αναφέρονται στα τεχνικά ζητήματα, στην σύντμηση του χρόνου για τον καθορισμό της παραλίας και στις κατεδαφίσεις αυθυαίρετων κατασκευών επί της παραλίας, που επί δεκαετίες ήταν αίτημα και του ΤΕΕ, κινδυνεύουν να απαξιωθούν..

Σχόλια